Pinipigil ang ihi, o kaya nama’y minamadali
Sa twing makakatyempong, tumahimik pansumandali..
Sa may pitsel ay di na magawi, upang ang uhaw ay mapawi,
Muntikan pa ngang madapa, sa sobrang pag-aatubili..

Sa gitna ng hating-gabi’y, tila may nagmamasid,
Nakaabang sayong bawat kilos, parang andyan lang sa isang gilid..
Wag na lang pansinin, hanggang sa umaga’y makatawid,
Mata’y pilit na lamang ipikit at magdasal ng walang patid..

Patay na ang lahat ng ilaw, ano yang iyong natatanaw?
Telang mala-sutla, sa kadilima’y nangingibabaw,
Ngunit lalu kang nagulat ng ito’y biglang gumalaw,
Sa loob ay isang babaeng, daang taon na palang pumanaw!

Sa sobrang gulat na dinulot, unan ay biglang nahulog,
Ng akma mo ng kukunin, dibdib ay lalu pang kumabog..
Takot na baka may ibang mabulabog, una’y dahan-dahang inabot,
Mula sa ilalim ng iyong kama’y, duguang kamay ang humablot!

Biglang bumukas ang bintana sa iyong ulunan,
Di naman malakas ang hangin, lubha ngang maalinsangan..
Sa pagkakataong ito, inapuntahan lalu ng kaduwagan,
Ng isasara na’y nakita, matandang nakabarong ika’y pinagmamasdan!

Sa sobrang takot mo’y, kumot ay itinalukbong,
Ngunit parang may tiktik, sa ibabaw ng inyong bubong,
Nang idilat ang mata, sa mukha mo’y bumulaga,
Isang batang kay puti, mata nya’y pulang-pula!

Sa aking mga tinuran ikaw ba’y nanghilakbot?
Sigurado pag mag-isa ka, nais mong ito’y iyong malimot..
Wag ka ng malungkot, lilipas din naman yaring takot
Gusto lamang nilang magpaparamdam, pagbati sayo’y ipinaaabot!

Dito’y puputulin ko na, ito na ang huling talata,
Nais kong manggaling sa iyo ang mga susunod na salita..
Iyong mga karanasa’y iyo ring ilathala,
wag mong sabihing wala, sa tulang ito sila’y kasabay mong nagbabasa..

Madalas..
ang buhay, ay syang mapaglaro..
kung kelan masaya ka, sya namang dating ng malungkot na tagpo..
habang tagumpa’y sa karera’y, unti-unting natatamo,
magugulat sa isang iglap, mahal mo’y bigla na lang naglaho..

Minsan..
akala mo’y nakamit mo na..
sa iyong kokote, ika’y walang pagsidlan ng saya..
muntik ng mahawakan ang tagumpay na ninanasa,
ngunit bago pa magkatotoo’y, nawala ng parang bula..

Madalas..
may mga bagay kang binabale-wala,
sa bawat araw na lumilipas, akala mo’y wala lang itong wawa..
ngunit ng mawala, ikaw ngayo’y ngumangawa,
di ba’t kasalanan mo rin? maghapon kang nakatunganga..

Minsan..
ang pananalig mo’y, unti-unting dumudulas..
kahit ayaw mong bitiwa’y, pilit pumipiglas..
ang kailangan mo lang, magdasal ng mas madalas,
at wag padadaig, sa makamandag na dyablong ahas..

Madalas..
mapaniniwala ka, na sya’y iyong kaanib,
sa likod pala ng maskara, sya’y lubhang mapanganib..
kapag nakatalikod ka’y, para syang may sanib,
buti na lang sa ganitong hamo’y, sadyang matatag ang iyong dibdib..

Minsan..
kusa nang lumalabas, ang matalim mong pangil..
pilit mang pigili’y, patuloy sa panggigigil..
buti’t nakakagat, ang dila mong matabil,
yamot sa taong ang mukha’y, singkapal ng kanyang banil..

Madalas pa sa minsan, kung anu-ano na lang..
ang naglalaro sa isipa’t pilit bibigyang-kahulugan..
madalas ma’y walang kwenta, minsa’y may katuturan,
madalas na ibabahagi, minsa’y may aral na kapupulutan..

kapag tahimik na ang paligid, kadalasan bago maghilik,
isang anghel naaalala, sa king isip sumisiksik,
sukdulan sa bait, bihira lang maging mabagsik,
kaya madalas sa nakalipas, nais kong makabalik..

ang babaeng tinuturan, ay talaga namang uliran,
maaga pa’y gising na, upang ayusin ang tindahan,
pagkatapos nito’y, maghahanda nang makipagsapalaran,
sa merkado ang tungo nya, upang doo’y makipagsiksikan..

pagbalik nya sa bahay, almusal ay ihahanda na,
lugaw, tsampurado, pansit man o sopas pa,
sagot sa kumakalam na mga sikmura,
ng mga suki niyang, lubos na napaliligaya..

sunod na gagawi’y, haharap sa paninda,
titingnan kung ano ang kulang sa mga ibinebenta,
hahawak ng papel at bolpen, upang makapaglista,
kanyang bunso’y maghahanda na’t, sa utos nya’y tatalima..

pagbalik ng anak, sya’y muli nang kikilos,
pagluluto ng pananghalia’y pag-iigihan ng lubos,
aming mga kapitbahay pati na mga musmos,
paboritong ginataang ulam, panigurado’y mauubos..

sa oras naman ng syesta, karamiha’y nagpapahinga,
heto ang ating bida, tuloy pa rin parang makina,
handa niyang meryenda’y saging, na may asukal na kasama,
ihahain sa mga trabahador, may sago’t gulaman pa..

pagdating ng gabi, sya’y sa wakas uupo na,
pagharap sa telebisyon, sa kanya’y luho na,
maya-maya’y darating na, ang asawa nyang bisaya,
syang pagsisilbihan, ng babaeng taga-Bicolandia..

ganito ang isang araw, sa buhay ni aleng tindera,
di basta-bastang tindera, pagka’t sya’y aming tanging ina,
inang tumutulong magtaguyod, ng kanyang pamilya,
hangad lang ay mapagtapos, ang mga supling nila..

sa linya ng karera, ganito yata talaga,
kahit oras ng pahinga’y gagamitin mo pa,
di ko nga maintindihan, gawai’y marami lang talaga,
di pa naman pedeng magpahinga, gusto ko pang kumita..

sa tuwing ako’y tatamarin, pilit kong laging iisipin,
maraming taong sa bansa natin, ni walang pambili ng isasaing,
ito lamang ang paraan upang katam ko’y supilin,
gumising pa rin ng maaga at lalu pang sipagin..

kung ating susuriin, simple lang naman ang suliranin,
bakit di mo sa paghihirap sila’y palayain,
mga kagamita’y luma na at talaga namang palitin,
subukan mong ipaglaban, ang tagumpay ay t’yak sa atin..

ang mahirap kadalasan, sa mga kinauukulan,
di pa sila kikilos hangga’t walang nabubukulan,
ang mga mamamayan ay syang kawawa naman,
pagod na ang utak, patang-pata pa ang katawan..

konting tiis bayan, ang pag-asa’y nariyan lang,
tayo’y patuloy na maniwala, at wag palilinlang,
ituon ang lakas sa mga gawaing kapaki-pakinabang,
biyaya’y parating na, para sa ting lupang hinirang!

Si Datu Moronyo’y inyong kilalanin,
sa aming taga-baryo’y Moron kung sya’y tawagin,
aba’y wag mo syang iismolin, kung ayaw mong maalipin,
parusa ang katapat, kung ikaw pa’y mamalasin..

Sa wika ng mga Kastila, itong si Moron ay bihasa,
mga babae’y natutulala, minsan pa nga’y nababalisa..
kapag sya na’y nagsalita, kala mo’y kung sinong makata,
subalit kung makikinig ka, ni isang salita’y wala namang wawa..

Minsan sa bayan bumisita, itong si Moron ay nabigla,
nangamatay ang mga palay, dahil sa maling pataba..
ilong nya’y umusok at at nasira ang mukha,
akala mo’y si Barok, naghuramentado ng bigla..

Dahil sa napagmasdan, kawal kanyang inutusan,
mga taong nagkamali’y, aniya’y parusahan,
ibibitin ng patiwarik, ng hininga’y malagutan,
ang pagkakasalang ito, wala daw kapatawaran..

Isang alipi’y nagmakaawa, humiling na sya’y pakinggan,
sabi nya’y lahat ng ito’y hindi naman nila kasalanan..
“ang ugat po ng problema ay ang luma ng pagawaan,
sana po’y inyong tingnan, nararapat na pong palitan..”

“Alam mo ba kung bakit ya’y hindi mapalitan?
dahil kaunti lang ang ani sa ating mga palayan,
at kung nagloloko na, ang mga gamit nyong yaan,
ya’y problema mo na, dahil ika’y aking binabayaran”

Ang kawawang nilalang, tuloy na ngang pinugutan,
walang-awang pinaslang, pinarusahan ng ganun na lang,
kung tutuusi’y tama naman sya, sa kanyang mga tinuran,
yun nga lang sya’y isang dukha, akala mo’y walang karapatan..

Dito ko muna’y puputulin, akin muna kayong bibitinin,
sa mga kwento ng bayan kong, para na ring subaybayin,
kung ano ang mangyayari kay Moron na di madasalin,
inyo ring malalaman, ako muna’y patulugin…

sa isang pagkakataon, pag-iisip ko’y itinutuon,
nawa’y pagpalain ng poon, duo’y tangayin ng alon..
kahit saa’y walang kasiguraduhan, ba’t naman di kakabahan,
mahanap kaya ang kasiyahan, isa lang ang paraan para malaman..

pilitin munang ngumiti, dahil di naman ako bungi,
totoong nararamdama’y ikubli, lungkot panandaliang mapapawi..
sa aking pagtatapos, paumanhin ako’y kinakapos
sa inyong nakabasa nito, salamat ng lubos..